Pierwsze udokumentowane ślady obecności Żydów w Przemyślu pochodzą z XV wieku, a w 1559 roku król Zygmunt August nadał im przywilej de non tolerandis Judaeis, który został cofnięty w 1718 roku. W XIX wieku społeczność żydowska przeżywała gwałtowny rozwój – w 1880 roku stanowiła około 40% mieszkańców miasta (ponad 15 000 osób). Była to trzecia co do wielkości gmina żydowska w Galicji, z bogatym życiem religijnym, kulturalnym i gospodarczym, skupionym wokół rynku i ulic Jagiellońskiej oraz Słowackiego.

Podczas II wojny światowej i Holokaustu społeczność została niemal całkowicie unicestwiona. W 1942 roku Niemcy utworzyli getto, w którym stłoczono około 22 000 Żydów (w tym przesiedleńców z okolic). Między lipcem a wrześniem 1942 roku większość wywieziono i zamordowano w obozie zagłady w Bełżcu. Spośród przedwojennych 16 500 żydowskich mieszkańców Przemyśla wojnę przeżyło zaledwie około 900 osób.

Z dawnej kultury żydowskiej zachowały się dziś dwie synagogi: Zasańska (ul. Kaczkowskiego) oraz Nowa (ul. Jagiellońska), a

[flagallery gid=55 name=”Żydzi w Przemyślu — galeria historyczna”]